UNUTMAK HERŞEYİ ...        

            Pamuk gibi beyaz saçlarının altından bakan bir çift mavi gözle uzun uzun süzüyor önce, sonra ''ah efendim bu ne kadar şık bir kıyafet, ne kadar yakışmış size '' diye iltifat ediyor beyaz formama. ''Teşekkür ederim,sizinde kıyafetiniz çok şıkmış'' diyorum.'' Öyle değil mi? Yaaaa hep böyleyimdir... Efendim ben emekli edebiyat öğretmeniyim. Çok severdi öğrencilerim beni. Hiç kızmadım onlara... Onlarda hep sevdi beni'' diyerek devam ediyor sözlerine... ''Peki siz sigara içermisiniz? ''diye soruyor... ''Hayır kullanmıyorum'' diyorum...  ''Ah ne güzel... ''Siz içermisiniz peki? '' diye sorunca, ''Hayııırr... Amcanda kullanıyordu evlenmeden önce ama şart koştum, ya o ben dedim, o da senden kıymetlimi, bıraktım gitti dedi o gün bugündür tek bir sigara içmedi... Çok iyidir o çok, daha bir gün kırmadı beni ama bende onu incitmedim hiç. Tabiatım böyle efendim, kızamam kimseye, sesimi yükseltemem, daha bir kişiye bile kırmak maksatlı kötü bişey söylemedim. Ne fena değil mi kötü söz?... Kızımı da öyle büyüttüm, hiç kızmadım ona. Hatta torunumu da öyle büyüttüm. Kızım çok iyi bir iş kadını oldu... Torunumda  çok tatlı bir kız, üniversite okuyor şimdi. Ah bir görseniz. Çok sever beni çoook...
           Sonra bakışları anlamsızlaşıyor yorgun yüzünde ve sanki az önce aramızda geçen sohbet hiç olmamış gibi; ''Emekli edebiyat öğretmeniyim ben,öğrencilerim beni çok severdi '' diyerek bütün konuşmayı başa alıyor... ''Çok kötüsün Alzheimer'' diyorum içimden ve daha bir kaç dakika önce yanıtladığım soruları tekrar yanıtlamaya başlıyorum...
          Neyse ki güzel anıları,sevdiği bir eşi ve ailesi var diyorum... En azından tekrar tekrar düşündüğü yada nadiren hatırladığı anıları, üzücü hatıralarla dolu değil diyerek teselli veriyorum kendime, alzheimer 'a yenik düşmüş mavi gözlü edebiyat öğretmenine bakarken...
         Bize neler getireceğini bilmediğimiz yaşamımızda  birbirinden güzel hatıralarımız ve sağlıklı günlerimiz olsun demek kalıyor geriye... Birde güzel anılara eşlik etmek...